خودنویس

...و سرنوشت‌تان را به دست خودتان سپرد...

خودنویس

...و سرنوشت‌تان را به دست خودتان سپرد...

خودنویس

خودنویس هنوز هم ...
یک عنوان موقت برای این وبلاگ است؛
خودم می‌نویسم
و/یا از خودم می‌نویسم
و/یا برای خودم می‌نویسم..
خودنویس از جوهر درونیش
مایه می‌گذارد تا زیبایی بیافریند..
✿◕ ‿ ◕✿✿◕ ‿ ◕✿✿◕ ‿ ◕✿
هذا مقام العائذ بک من النار...
العفو...العفو...العفو...
✿◕ ‿ ◕✿✿◕ ‿ ◕✿✿◕ ‿ ◕✿
اُفَوِّضُ اَمری اِلی الله اِنَّ اللهَ بَصیرٌ بِالعِباد.
✿◕ ‿ ◕✿✿◕ ‿ ◕✿✿◕ ‿ ◕✿
روزگاری به مردم رخ نماید که مرد میان بی‌عرضه‌گی و نادرستی مخیر شود؛
هر که در آن روزگار باشد باید بی‌عرضه‌گی را بر نادرستی ترجیح دهد.
نهج الفصاحه، حدیث 1752.
✿◕ ‿ ◕✿✿◕ ‿ ◕✿✿◕ ‿ ◕✿
کسی که به فکر برآوردن نیاز
برادر مومن مسلمان خود باشد،
تا زمانی که در فکر نیاز او باشد،
خداوند در کار نیاز وی باشد.
امام صادق (ع)-میزان الحکمه.
✿◕ ‿ ◕✿✿◕ ‿ ◕✿✿◕ ‿ ◕✿
خدایا درود فرست بر محمد و آل او،
و هر چه اندیشه مرا مشغول می دارد،
تو خود کفایت نما،
و بدان کار گمارم که فردا مرا از آن پرسش کنی،
و اوقات مرا فارغ گردان،
برای انجام عملی که مرا برای آن آفریدی،
و به مال بی نیازم گردان و روزی مرا بر من فراخ کن،
اما به ناسپاسی و خودپرستی مبتلا مساز،
و رتبه ارجمند ده و به کبر آزمایش مفرما،
و توفیق عبادت ده،
و به خودپسندی عبادت مرا فاسد مکن،
و بر دست من برای مردم خیر جاری کن،
و به منت نهادن آن را ضایع مساز،
و به خوی نیک آراسته ام دار،
و از بالیدن و فخر حفظ کن...

فرازی از دعای مکارم الاخلاق
صحیفه سجادیه
نیایش بیستم

۱۷
آذر

+ فاطمه، هم آواییم، همدردیم، در خود مانده‌ایم و جلوی چشمانمان آرمانهایمان را فرسنگ‌ها دورتر در کنارهء مدیترانه می‌خوانند و به عمل در می آورند...


اَحِبّائی، اَحِبّائی

اَحِبّائی، اَحِبّائی


اِستَمَعتُ اِلی رِسالَتِکُم و فیها العَزُّ و الایمان

فَاَنتُم مِثلَما قُلتُم رِجالُ اللهِ فی المَیدان


و وَعدٌ صادِقٌ اَنتُم و اَنتُم نَصرُنا الآتی

و اَنتُم مِن جِبالِ الشَّمسِ عاتِیَهٌ عَلَی العاتی


اَحِبّائی، اَحِبّائی


بکُم یَتَحَرَّرُ الاَسری بِکُم تَتَحَرَّرُ الاَرضُ

بِقَبضَتِکم بِغَضبَتِکُم یُصانُ البَیتُ و العَرضُ


بُناةُ حَضارَةٍ اَنتُم و اَنتُم نَهضَةُ القِیَمِ

و اَنتُم خالِدونَ کَما خُلودُ الاَرزِ فی القِممِ


و اَنتُم مَجدُ اُمَّتِنا و اَنتُم اَنتُمُ القادَة

و تاجُ رُووسِنا اَنتُم و اَنتُم اَنتُمُ السادَة


اَحِبّائی، احبّائی


اُقَبِّلُ نُبلَ اَقدامٍ بِها یَتَشَرَّفُ الشَّرَفُ

بِعَزَّةِ اَرضِنا انغَرَسَت فَلا تَکبو و تَرتَجِفُ


بِکُم سَنُغَیِّرُ الدُنیا و یَسمَعُ صَوتَنا القَدَرُ

بِکُم نَبنی الغَدَ الاَحلی بِکُم نَمضی و نَنتَصِرُ



  • صبا مهدوی